[ وَحَدَّثَنِي بِهِ مُحَمَّدُ بْنُ مَحْمُودٍ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْقَزْوِينِيُّ ، عَنْ عِدَّةٍ مِنْ أَصْحَابِنَا مِنْهُمْ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّيْقَلِ بِقَزْوِينَ ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ عِيسَى الْعَلَوِيِّ ، عَنْ عَبَّادِ بْنِ صُهَيْبٍ الْبَصْرِيِّ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام . ] شرح : التَّحَنُّك : كمال فرمان‌بردارى ، و گردانيدن عامّه به زير زنخ ؛ و اوّل اين جا ، مناسب‌تر است . البُرْنُس ( به ضمّ باء يك‌نقطه و سكون راء بىنقطه و ضمّ نون و سين بىنقطه ) : جامهء فروتنى ؛ و آن ، گُنده‌تر جامه‌هاى صاحبش است و استحباب پوشيدن آن براى نماز مىآيد در « كِتَابُ الزِّيّ وَ التَّجَمُّلِ وَ الْمُرُوءَةِ » در حديث چهارمِ « بَابُ لُبْسِ الصُّوفِ » تا آخر كه باب هشتم است و در حديث اوّلِ « بَابُ الْقَلَانِس » كه باب شانزدهم است . و گاهى سالوسان عام‌فريب نيز بُرنُس مىپوشند و خرقه و دلق نام مىكنند ، موافق آنچه مىآيد در « كِتَابُ الْإِيمَانِ وَالْكُفْرِ » در حديث هشتم « بَابُ العُجْبِ » كه باب صد و بيست و پنجم است . الحِنْدِس ( به كسر حاء بىنقطه و سكون نون و كسر دال بىنقطه و سين بىنقطه ) : تاريكى شب . الوَجِل ( به فتح واو و كسر جيم ) : كسى كه از ترس ، دلش مىلرزد . مُشفِق ، مأخوذ است از « شَفَق » ( به فتح شين و فتح فاء ) به معنى ردى ، مثل جامهء كهنهء گُنده ؛ و مراد ، اين جا شكسته حال است . الاستيحاش : ترسان بودن ؛ و اين جا عبارت است از پنهان كردن اسرارى كه اگر فاش شود ، ضرر كند . پس اين ، منافات ندارد با امثال آنچه گذشت در حديث نهمِ باب دهم و آنچه مىآيد در « كِتَابُ الْإِيمَانِ وَالْكُفْرِ » در حديث هفدهم « بَابُ حُسْنِ الْخُلْق » كه باب چهل و نهم است كه : « لَا خَيْرَ فِيمَنْ لَايَأْلَفُ وَ لَايُؤْلَفُ » . يعنى : و قِسم سوم كه قصد فهميدگى و خردمندى دارد ، صاحب پريشانىِ ظاهر و اندوهِ دل و بيدارى شب‌ها مىباشد . به تحقيق كمال فرمان‌بردارى كرده در لباس فروتنىِ خود و برخواسته در تاريكى شب . پرستش مىكند و مىترسد كه مبادا